بوسنی و هرزگووین

Bosna i Hercegovina
ءîٌیà è صهًِهمîâèیà

بوسنی و هرزگووین پرچم بوسنی و هرزگووین نشان ملی بوسنی و هرزگووین پرچم نشان ملی بوسنی و هرزگووین شعار ملی: سرود ملی: Dr‍avna himna Bosne i Hercegovine جایگاه کشور بوسنی و هرزگووین روی نقشه پایتخت
 - مختصات جغرافیایی سارایو‌و

بزرگ‌ترین شهر سارایو‌و زبان رسمی بوسنیایی , کرواتی , زبان صربی نوع حکومت

جمهوری دموکراتیک فدرال
والنتین این
نیکولا اسپیریچ استقلال
از یوگسلاوی سابق [[]] ١٩٩٢ مساحت
 - کل
 
 - آبها (%)  
‪۵۱,۱۹۷ km² ‫(۱۲۷ام)

نامعلوم جمعیت
 - برآورد ۲۰۰۷
 - تراکم جمعیت  
‪۳,۹۸۱,۲۳۹ ‫(۱۲۶ام)
‪۷۶/km² ‫(۱۲۳ام)
واحد پول Convertible Mark (‏BAM) منطقه زمانی
 - در تابستان (DST)

CET (UTC+1)
CEST (UTC+2)

دامنه اینترنتی

پیش‌شماره تلفن

+۳۸۷

 


بوسنی و هرزگووین (به بوسنیایی (خط لاتین): Bosna i Hercegovina، به صربی (خط سیریلیک): ءîٌیà è صهًِهمîâèیà) کشوری است در جنوب شرقی اروپا. پایتخت آن سارایو‌و است.

 

 

فهرست مندرجات [نهفتن]

 تاریخ

جنگ جهانی اول در پایتخت بوسنی هرزگووین -سارایو‌و- و با ترور آرشی‌دوک فرانتس فردیناند ولی‌ عهد اتریش آغاز شده بود.


اعلام حاکمیت بوسنی و هرزگوین در اکتبر ١٩٩١ توسط اعلام استقلال از یوگسلاوی سابق در ٣ مارس ١٩٩٢ پس از یک رفراندوم که توسط قوم صرب تحریم شده بود، پیگیری شد.

صرب های بوسنی- که از جانب صربستان و مونتنگروی همسایه حمایت می‌شدند- به قصد تجزیه جمهوری در طول خطوط قومیتی و پیوند دادن نواحی صرب نشین برای تشکیل «صربستان بزرگ»، به مقاومت مسلحانه پرداختند.

در مارس ١٩٩۴ ، بوسنیایی ها و کروات ها تعداد دسته‌های رزمنده را با امضای توافقنامه‌ای برای ایجاد فدراسیون مشترک بوسنیایی/کروات در بوسنی و هرزگوین از سه به دو تقلیل دادند.

در ٢١ نوامبر ١٩٩۵ گروه‌های درگیر جنگ قرارداد در دیتون اوهایو صلحی را امضا کردند که جنگ سه ساله داخلی بین قومیتی را متوقف کرد (توافقنامه نهایی در ١۴ دسامبر ١٩٩۵ در پاریس امضاء شد).

توافق صلح دیتون مرزهای بین المللی بوسنی و هرزگوین را ابقا کرد و یک دولت مشترک چند قومیتی دموکراتیک ایجاد کرد که با هدایت سیاست خارجی، دیپلماتیک و مالی تقویت می‌شد.

همچنین لایه دومی از حکومت، تشکیل شده از دو بخش تقریباً مساوی از لحاظ اندازه، درنظر گرفته شد: فدراسیون بوسنیایی/کروات بوسنی و هرزگوین و جمهوری صربی بوسنی تحت رهبری صرب ها (RS). دولت های فدراسیون و RS با سرکشی به اکثر اعمال دولت تقویت شدند. دفتر نمایندگان عالی رتبه (OHR) برای نظارت بر اجرای جنبه‌های مدنی موافقتنامه تأسیس شد.

در ١٩٩۵-١٩٩۶، یک نیروی ۶٠.٠٠٠ نفری حافظ صلح به رهبری ناتو (IFOR) برای اعمال و نظارت بر اجرای جنبه‌های نظامی موافقتنامه در بوسنی خدمت می‌کردند.

نیروی حافظ صلح ناتو با یک نیروی کوچکتر ایجاد پایداری به رهبری ناتو (SFOR) جایگزین شد که مأموریت آن ممانعت از تجدید دشمنی ها بود.


نیروهای حافظ صلح اتحادیه اروپا (EUFOR) در دسامبر ٢٠٠۴ جایگزین نیروی ایجاد پایداری ناتو شد؛ مأموریت آنها حفظ صلح و پایداری در سرتاسر کشور است. نیروی حافظ صلح اتحادیه اروپا قرار است از آغاز سال ٢٠٠٧ مأموریت خود را به پایان رساند.»

سیاست

«علی‌ عزت‌ بگوویچ» که‌ طی‌ سال‌های‌ جنگ‌ در این‌ کشور ، رهبری‌ مسلمانان‌ بوسنی‌ و هرزگوین‌ را به‌ عهده‌ داشت‌ ، به‌ عنوان‌ نخستین‌ رئیس‌ جمهور این کشور‌ تا‌ سال‌ ۲۰۰۰ میلادی‌ براین‌ جمهوری‌ حکومت‌ کرد.

در حال حاضر ریاست جمهوری هر ۸ ماه یک بار بین یک صرب ، یک بوسنیایی و یک نفر از کرواسی در گردش است . نخست‌وزیر این کشور در حال حاضر نیکولا اسپیریک است . او در سال ۲۰۰۷ برای نخستین بار به این سمت انتخاب شد.

مجلس مسئولیت قانون‌گذاری در بوسنی و هرزگوین را به عهده دارد.

احزاب‌ راه‌ راست‌ بوسنی‌ ، دمکرات‌ ، اتحاد دمکراسی‌ کروات‌ و چند حزب‌ دیگر در این‌ کشور فعالیت‌ سیاسی‌ دارند.

 

 تقسیمات کشوری

 جغرافیا

کشور بوسنی و هرزه گوین به لحاظ موقعیت جغرافیایی در جنوب شرق اروپا و در شبه جزیره بالکان قرار گرفته است و با کشورهای کرواسی و صربستان و مونته نگرو مرز مشترک دارد.

 

 اقتصاد

تولید ناخالص داخلی این کشور 29.89 میلیارد دلار است که در سال گذشته میلادی رشدی 5.5 درصدی داشته است.

یک میلیون و 26 هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند و نرخ بیکاری در آن 45.5 درصد است. (آمارهای سال 2004 میلادی)


یک چهارم جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند و نرخ تورم در آن در سال 2001 میلادی 26.2 درصد بود.


صادرات این کشور شامل فلزات، البسه و چوب است که به کشورهای کرواسی (19.6 درصد)، اسلوونی (16.7 درصد)، ایتالیا (15.4 درصد)، آلمان (12.3 درصد)، اتریش (8.7 درصد) و مجارستان (5.3 درصد) صادر می‌شود.


واردات این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد شیمیایی، سوخت و مواد غذایی است که از کشورهای کرواسی (24 درصد)، آلمان (14.5 درصد)، اسلوونی (13.2 درصد)، ایتالیا (10 درصد)، اتریش (5.9 درصد) و مجارستان (5.2 درصد) وارد می‌شود.

مردم

جمعیت این کشور ۳,۹۸۱,۲۳۹ نفر است که میانگین سنی آنها 38.9 سال است. امید به زندگی در بدو تولد برای زنان 82.03 سال و برای مردان 74.57 سال است. کمتر از 0.1 درصد از مردم آن به بیماری ایدز مبتلا هستند.

۴۸ درصد از مردم این کشور بوسنیایی ، ۳۷ درصد صرب و ۱۴ درصد کروات هستند که از این میان 40 درصد از آنها مسلمان ، 31 درصد ارتودوکس و 15 درصد آنها کاتولیک هستند.

زبان‌های رایج در این کشور بوسنیایی ، کرواسی و صربی است.

مذهبِ مردمِ بوسنی هرزگووین اسلام (سنی) و مسیحیت (ارتدوکس و کاتولیک) می‌باشند. بوسنیایی نیز زبان آنان است.

 فرهنگ

بوسنی و هرزگوین یکی از کشورهای حوزه بالکان است که مسلمانان زیادی را در خود جای داده و در دهه ۹۰ میلادی یکی از جنگ‌های خونین دهه‌های گذشته را پشت سر گذاشت.

بوسنی از شمال و غرب با کرواسی ، از شرق با صربستان و از جنوب با مونته‌نگرو و دریای آدریاتیک همسایه است.

نام‌ بوسنی‌ از نام‌ رود «بوسنا» که‌ از میان‌ این‌ کشور می‌گذرد و ۲۷۱ کیلومتر طول‌ دارد گرفته‌ شده‌ است‌ ، اما هرزگوین‌ که‌ بخش‌ جنوبی‌ این‌ کشور را تشکیل‌ می‌دهد ریشه‌ در نام‌ یکی‌ از پادشاهان‌ سابق‌ این‌ جمهوری‌ دارد.

بوسنی‌ و هرزگوین‌ کشوری‌ است‌ عمدتا کوهستانی‌ که‌ منابع‌ طبیعی‌ سرشاری‌ چون‌ دریاچه‌ها، رودخانه‌ها، چشمه‌های‌ پرآب‌ و آب‌های‌ معدنی‌ متعدد دارد.

حداقل‌ ۱۴ درصد از خاک‌ بوسنی‌ را زمین‌های‌ قابل‌ کشاورزی‌ ، ۲۰ درصد مراتع‌ طبیعی‌ و ۴۰ درصد جنگل‌های‌ انبوه‌ تشکیل‌ می‌دهد.

بوسنی و هرزگوین پیش از این بخشی از کشور یوگسلاوی بود. بوسنی و هرزگوین استقلالش را پس از جنگ یوگوسلاوی در دهه 90 میلادی به دست آورد.

بوسنی و هرزگوین هنوز به اتحادیه اروپا نپیوسته است اما به عنوان گزینه‌ای بالقوه برای پیوستن به این اتحادیه به حساب می‌آید . این کشور عضو سازمان‌ کنفرانس‌ اسلامی‌ و آژانس‌ بین‌المللی‌ انرژی‌ اتمی‌ است.

 ارتباطات

در این کشور ۹۸۹,۰۰۰ خط تلفن ثابت وجود دارد و یک میلیون و ۸۸۸,۰۰۰ خط تلفن همراه.

بوسنی و هرزگوین ۳۹,۶۲۷ میزبان اینترنتی و ۹۵۰,۰۰۰ کاربر دارد.

/ 0 نظر / 30 بازدید